Gönül semasının iman atmosferindeki muhabbet ve uhuvvet bulutlarından dökülen rahmet yağmurlarına ne şirk ve zulüm kuleleri, ne taşlar dayanır. Hepsi eriyip yok olmaya mahkum kar tanelerine dönüşür. İnananlar, “İnananlar kardeştir”e inandıkları nisbette…

İkimizin gönlünü kaplayan kasavet, esen rahmet yeli ile bir anda temizlenivermişti.. Dalgaları karardade olmuş denize dönüşmüştük... Artık gönül denizinde yelkenlerimizi yeni ufuklara açabilirdik...