Kur’ân’ın ifadesi nettir. Anlatımı durudur. Mesajı ise berraktır. Çünkü, Allah, âlemlerin Rabbi ünvanıyla konuşmaktadır.

Prof. Şerif Mardin’in, Türkçesi yakınlarda yayınlanan kitabı “Bediüzzaman Said Nursî Olayı” üzerine…

O isterse ve hikmeti iktiza ederse güç de verirdi, güçsüz de bırakırdı. Bulutlara dolmuş gökyüzünü bir dakikada süpürüp temizleyen Kadîr–i Küll–i Şey, bu zulümatlı ve rahmetsiz bulutları izale edip hakikatı hâkim kılmaya…

Maddî âlemdeki her bir kırık, başka bir âlemdeki kırıkların habercisiydi. Nice zamandır, lüzumsuz kusura bakmalar, gücenmeler, tesanüdü kırmalar ile kaç kalbi kırmıştık kimbilir? Hem, ölçüsüz hislerin sevkiyle, ilahî rahmeti inciten kaç fiil…

Eğer bizden irtibatlı olduğu “çevre”siyle birlikte bir insan resmi çizmemiz istenseydi, mutlaka bir kâinat resmi çizmemiz gerekirdi. Yani, insan kâinat içinde bir odak noktası hükmünde; insan onsuz olamıyor, o da insansız.

Sahabilerin kudsî livaü’l-hamde muhatabiyetindeki bu rahatlığın binde birine bile, laik devletlerin bayraklarına muhatabiyetimizde rastlanmıyor. Müthiş bir fetişizm çelmeliyor zihnimizi...

Bize “yeryüzü cenneti” vaad edenler, cehennemi sümen altında saklıyordu. Gülümseyen dudakların ardında, ısırıcı dişler vardı. Görkemli yalancı cennetler sunan hâzır medeniyet, o cennet maskesi ardında saldıran cehennemler taşıyordu. Şu cadde, bunun delili…

Meryem, tek kelime dahi söylemez. Cevap vermez. Bu, Rabbinin emridir. Cebrail, kavminin bu sorularına karşı, Rabbinin “savm” emrini bildirmiştir. Savm, yani oruç. Açıkçası, Rabbimiz bu olayı sebepler dairesi içinde izaha kalkışarak kendisine…

“Biz”in sırrı ubudiyette idi kısacası. Ve bu sır, zerreden yıldızlara herşeyi, her birimizle kardeş yapıyordu. “Na’büdü”deki “nun”u bilenler için, Onun adına, herşey dost ve kardeşti.

Hemen herkese, hemen herşey hakkında dümdüz gitmenin telkin olunduğu bir çağın insanıydım. Bir kişiden hareketle bir topluluk mahkûm edilebiliyor; bir fiili yüzünden, bir kişi hakkında, diğer tüm fiillerini hesaba katmayan ölçüsüz övgüler…

Kendi telifimizin derdine düşmüşken, asıl müellifin mülkünü çalıyoruz. Ve henüz, bunca hırsızlamaya rağmen, aleyhimize bir telif davası açılmış değil.

Bu hengâmda, ne yazık ki, kimi güzelim ölçüler birçok zihinden silinmiş gibi. “Arabın Aceme, Acemin Araba üstünlüğü yoktur” nebevî hükmü, hadiselerin seyri içinde menfî milliyet fikrine saplanıp kalanların zihninde, artık işlemiyor.

Mü’min “adalet-i mahza” ile mükelleftir. Yani, tam anlamıyla âdil olmakla… En küçük bir hakkı bile zâyi etmemekle. “Adalet-i mahza” ise, Kur’ân’ın beyanıyla, “Birisinin hatasıyla başkası mesul olmaz” diye emrediyor.

Şu ülke nice zamandır “yüzde 99’u müslüman” ve de “laik” olma ikilemi yaşamada. On asırdır İslâm üzre kalıp âdeta bir cami hükmüne geçen bu beldede, yüz küsur yıldır başka şeylerin de esamesi…

Biz haberleri okurken ya da izlerken, aslında bir dünya görüşünü okuyoruz; bir hayat anlayışını izliyoruz. Ki o görüş bizim bakışımızı yer yer gölgeliyor, engelliyor, yanıltıyor, hattâ karartıyor.

Herkes sorulara cevap arar. Biz tersini denedik…

“Hayatım Rabbanî bir mektuptur; kardeşlerim olan zîşuur mahlukata kendini okutturur.” -Said Nursî