Nimetler de musibetler, hastalıklar, sıkıntılar gibi sabır istiyor bizden. Tâ ki nefsimizin nimetleri sahiplenmesine, sahiplenip kibirlenmesine karşı direnelim. Onları asıl Sahibi’ne teslim edelim. Nefsimize karşı sabredip Rabbimize karşı şükredelim. Sabırdan şüküre geçelim.
Ramazanı zamana taç yapar Leyle-i Kadir. Bir tohumun koca bir ağacı içinde saklaması gibi, koca bir ömrü içinde saklayan Leyle-i Kadir, her gününe gece olur güneş yılının. Bir devir daimle yılın her…
Kardeşlerimizin etini dişlemeyi bırakmayı, önce kendi insanlığımızın ölmediğini göstermek adına yapmalıyız. Zira âyet öyle diyor. “Sizden biriniz, ölü kardeşinin etini yemekten (dişlemekten) hoşlanır mı? İşte bundan tiksindiniz”. Tiksinmiyorsak bu işten, önce biz…
Baba, evladının arkasından bakarken oracıkta kalakalıyor. Koca cüssesine aldırmadan dokunsan ağlayacak kadar gözleri dolmuş, yüzünü, evladından ayrılmanın verdiği hüzünle, şefkat ve merhamet çizgileri kuşatmış o baba, bu haliyle ne kadar da yüce…
Ruh garaibten, acaibten bir varlık. Öyle ki ölümü tadacak ama ölmeyecek. Ne tuhaf şey.
Kardeşin Hz. İsa (a.s) efendimiz “tesellici” diye müjdelemişti Seni, yüzyıllar süren fetretin bazen zifiri bazen alacakaranlık sokaklarında yolunu bulmaya çalışanlara. Bilsen, kardeşlerim dediğin ahirzaman çocukları olan bizler de ne kadar muhtacız Senin…
Sabır yakıcıdır ama tevekkülün serinliğiyle teskin edebiliriz onu. Şükür kanaattir ama ümidin vereceği şevkle bereketlendirebiliriz onu.
Anladım ki arkadaşım, kimselere haber etmeden başladığı yolculuğuna kendi yürüyüşüyle çıkmıştı ama yaprakla tanıştıktan sonra yürütüldüğünün şuuruyla geri dönmüştü.
İnsan acılarına nasıl gönül borcu duyabilir ki? Ne demektir acılarına gönül borcu duyabilmek? Acılarımızın kendisi yetmiyormuş gibi bir de onlara borçlu olduğunu söylemek, benim bildiklerimin ötesinde başka türlü tecrübelerin meyvesi olsa gerek.
Neden, insanı, kâinatı ve hayatı bütünüyle kuşatan, tüm çıkmazlarımıza çıkış, tüm dertlerimize şifalar sunan bir dinin mensubu iken biz de bölüyor, parçalıyor, her şeyin birbiriyle irtibatını koparıyor, böylece her biri ayrı ayrı…
Seviyorum hayalim nereye uzanırsa o kadar çok şeyi, Hepsi benim olsun istiyorum, Bitmesin, ölmesin, sönmesin, Sonsuza dek birlikte olalım. Yoksa ne anlamı var ki?
Şu imtihan dünyasında istikamet çizgisinde yürüyebilmek için kendimize örnek aldığımız insanlar ister mürşid, ister rehber, isterse yol arkadaşı olsun, onlara olan övgümüzü, muhabbetimizi ve bağlılığımızı, makama değil, hizmete ve samimiyete, hayale değil…
Mükemmellik umduğumuz insanların kusurlu olduklarını görmek insanlara olan güvenimizi azaltıyor, kendi kendimizi mecalsiz bırakıyoruz. Beri tarafta, kendimize rehber gördüğümüz insanları terk etmekle, onların faziletli hallerinden elde edeceğimiz istifadeden de mahrum kalıyoruz. Kayıp…
Kendimizi Ezelî olana bağlamakla hakiki kimliğimizi bulduğumuz zamanlardan ayrı düşüp, “ezelî rekabetin” türettiği sahte kimliklerimizle Ebedî olandan kaçtığımız zamanlara şahit olmak ne acı.
Zaman ezberleri bozuyor, ezberletilenlerin iç yüzünü bugünün aynasında, aklın ve kalbin gözüne gösteriyor. İnsanlık yeniden fıtratını arıyor.
Seksenine merdiven dayamanın garantisini hangi beyaz eşya firması verebilirdi?