Uçamasam da kuşlar gibi, onlar kadar hür yüreğim İslam’ın sınırlarında.. Sınır da, sınırsızlık da O’nun.. Lütuf onun, her şey O’nda…

Ne değdi benliğimize bu denli? Nasıl bir sihirli değişti ki, bu karmaşıklık ve yorgunluğun izlerini bıraktı üzerimize… Yorgunluğun esmediği, dokunmadığı insan yüzlerine rastlamak gitgide zorlaşıyor. Tazelik bayatlıyor galiba..

Ne kadar yüksekten gelirse gelsin, kibirlenmeyerek yere inen yağmur gibi olmalıydı sevenler. Yağmur gibi şefkat dolu... Dikenlere rağmen sevgi dolu...

Böyle mi olmalıdır tepkiler? Hilm sahibi olmak zor mu kuluyken el-Halîm’in? Yumuşacık akınca sular hoş değil mi? Sel sularıyla hangi bağ bahçe beslenebilmiş ki? İçinde karşısındakine söyleyecek sözlerini biriktirmiş patlamaya hazır bir…

Gözlerimizi başkalarının elinde olana dikmişken, elimizde olduğu halde kıymetini bilmediğimiz şeylere dair, kısa ama hoş bir deneme...