Geçmişi karanlık, yüzü kasvetli, vatandaşını kesip biçen otoriter devletin karşısında bildik biz seni. Üzerimize gölgesiyle dağ gibi çullanmış devletçilere, ırkçılara, “derin”lere, “paşa gönüllü”lere posta koymanı sevdik biz senin.

İrfan eksikliği kötü bir şey! İrfan herkese lâzımdır.

Akdeniz'in ufkundan yükseliyor güneş. Sıcacık ve taze. Yeni bir gün. İçinde ben de varım. Yine bir insan olarak. Mahcup olmam lâzım; olamıyorum. Bari mahcup olamadığım için mahcup olayım diyorum. Sözde kalıyor.

Ben bu filmi daha önce görmüştüm. Üstelik aynı yerde. “Tesettür kılığı”na girmiş Ayşe Arman, trajikomik tablolar koymuştu önümüze. Lâkin, trajedi Ayşe Arman “tesettür”ü bir iki hamlede başına bağlayabileceğini sanmakla başlamıştı. Komedi ise…

Evvelâ, insaf çağrısı yapıyorum kendime. Bu satırları yazarken, hiçbir yazıda olamadığım kadar insaflı olmayı telkin ettim kendime.

Böyle bir davanın açılması vicdanı sızlatıcı. En azından gereksiz. Belli ki şık durmuyor. Umarım, beraat edersiniz. Fakat asıl beraat arayacağınız yer TC mahkemeleri değil.

Mazlumluktan prim devşirmedi. Bildiklerini söylese, hissettiklerini açık etse, onca iktidar kulesini yıkabilir, zalim muteberleri rezil edebilirdi. Sustu. Az konuştu. Çok okudu.

Ne "muhafazakâr" ne de "dindar" terimi "mümin"i tanımlamaz. Mümin olmak adam olmanın hakkını vermektir.

Adını koyalım: Kimse zulmün yanına koymak istemez vicdanını. Koysa bile orada rahat durmaz vicdan.

İhtiyardı. Hastaydı. Ancak son yürüyüşüne ayırdı bütün enerjisini...