“Ben yazarak önce kendimi çağırıyorum hikmet denizine. Ve insan kardeşliği bağlamında herkese sesimi duyurmak istiyorum. Sesime ses istiyorum. Deprem, fırtına, hastalık, ölüm, gece, zamanın akışı karşısındaki insan çaresizliğini, fikriyatı ne olursa olsun…

Gönlümüzden geçeni anlıyor bu Sözler. Hikmetin güvertesine çıkartıyor bizi tutup elimizden. Ne Doğu, ne Batı burası. Doğu-Batı sentezi de değil tuğrası. Doğu-Batı ötesi, yatay değil, dikey bir söylemin güzergâhıdır.

Yeryüzü ikliminin dilimleri olan ânlar, adandığımız doğrulara yaklaştığımız, onları bulduğumuz çabalarla yüklüdür. Sürekli yüklenmekteyiz yükümüzü. Ancak hepimizi bekleyen ‘son ân’ın ötesinde yalın, pürüzsüz ve perdesiz bir biçimde karşımıza çıkacaktır ‘asıl doğru’ olan.…