İnsan kâinatı/mekânı hem gönlü, hem de fiilleriyle etkiliyor. Sonucunda da ondan geri etkileniyor. Yani mekâna sunduğunu geri alıyor.

Şehrin üstünde sanki manevi saldırılara karşı gerilmiş metafizik bir ‘demir kubbe’ varmış gibi, hiçbir şey Kudüs’ü sarıp sarmalayan manevi atmosferin varlığını bozamıyor. İlk kıblemiz orasıyken böyle bir atmosfer nasıl var olmasın ki?