Gölgeler boyu, âcizliğimiz ortaya çıkar. Öylesine âcizdir ki insan, gölgesi her zaman Rabbinin huzurunda secdeye kapanır. Firavun bile bu kaderden kaçabilmiş değildir.

Kur’ân’ın ifadesi nettir. Anlatımı durudur. Mesajı ise berraktır. Çünkü, Allah, âlemlerin Rabbi ünvanıyla konuşmaktadır.

Prof. Şerif Mardin’in, Türkçesi yakınlarda yayınlanan kitabı “Bediüzzaman Said Nursî Olayı” üzerine…

O isterse ve hikmeti iktiza ederse güç de verirdi, güçsüz de bırakırdı. Bulutlara dolmuş gökyüzünü bir dakikada süpürüp temizleyen Kadîr–i Küll–i Şey, bu zulümatlı ve rahmetsiz bulutları izale edip hakikatı hâkim kılmaya…

Serçenin dünyasını, dünden kalma hüzünlerle, yarına dair korkular gölgelemiyordu. Serçe mutluydu bu yüzden.

Maddî âlemdeki her bir kırık, başka bir âlemdeki kırıkların habercisiydi. Nice zamandır, lüzumsuz kusura bakmalar, gücenmeler, tesanüdü kırmalar ile kaç kalbi kırmıştık kimbilir? Hem, ölçüsüz hislerin sevkiyle, ilahî rahmeti inciten kaç fiil…

Ben umumî olan, bütün mahlû-katı ilgilendiren, bütün kâinatı ve beni içine alan, her birimizi kulluk noktasında birbirimize dost ve kardeş yapan doğru haberler almak istiyorum. Ve madem merakla bilmek istemek insaniyetin gereğidir,…

İnsan hayatı ne kadar farketmeye çalışırsa, yaşatılma gerçeğini o kadar iyi anlıyor. Elbette Kimin yaşattığını da. Nasıl yaşanması gerektiğini de.

O yaşlı insanın bana söylediği sözler aklıma geliyor. Bütün âcizliğine rağmen, “Herşey Allah’tan. O ne eylerse güzel eyler; Ondan gelip Ona gideceğiz. Herşeyi bırakıp döneceğiz” diyor.

O hep gülmüştür, ama nezih bir gülüş. Kâinattaki rahmeti gören, Ona yönelen, bütün nezih gülüşlerin Onun rahmetinden geldiğini bilen birisidir o. Aynı zamanda kendisi de bir gülüş, bir gül, bir çiçek ve…

Eğer bizden irtibatlı olduğu “çevre”siyle birlikte bir insan resmi çizmemiz istenseydi, mutlaka bir kâinat resmi çizmemiz gerekirdi. Yani, insan kâinat içinde bir odak noktası hükmünde; insan onsuz olamıyor, o da insansız.

Said Nursî’nin yüzyılın başında ortaya koyduğu ve“umum dinî ve müstakim” dergileri, ayırmaksızın ümmetin “nâşir-i efkar”ı sayan anlayışın, yolumuzu aydınlatması gerektiği kanaatindeyiz. Yine onun İhlas Risalesi’nde sunduğu “Müslümanların, nereden ve kimden olursa olsun…

Gözlerimizin seyrinden yorulmadığı, ruhumuzun zevk aldığı, nice ince duygularımızın tatmin bulduğu koca kâinat kendimizce sınırladığımız hayatta yerini bulsa, onunla bir olsa acaba yeni bir hayatın kapısını tıklatmış olur muyuz?

Herkes ölümü kendinden uzaklaştırmaya çalışıyor gibi geldi bana. Fakat ben bunu bir türlü beceremedim. Bütün sevdiklerimle birlikte bu sayılan insanların yanı sıra, ben de bu dünyadan gidecektim. Bu düşünce kalbime müthiş bir…