Televizyon seyircisi Hatipoğlu Hocamdan Hz. Osman’a suikast düzenleyenin Hz. Ebubekir’in oğlu olduğunu öğreniyor ya da merak etmenin eşiğine geliyor. İftarını beklerken “hocamız ne diyor?” diye saf niyetle televizyonunu açan hacı ninem, köylü…

İtirafımdır: Bencilliğimi de sırtıma alıp rükûlarda eritemedim. Bedenim eğilirken huzurunda, “emrolunduğum gibi dosdoğru olma”nın ağırlığını sırtıma almayı erteledim. “Sırası değil!”di; “hele dur; sonra da olur!”du. En Sevgili’ni bir gecede ihtiyarlatan emri üzerime…

Bir sızı oruç.. Tenin çatlaklarından sızan can akışı. Bedenin yaralarından taşan kalp ağrısı. Ruhun tenden dışarı sızması... Kabuğun çatlaması... Tohumun uyanması.

Ömür dediğin ‘beş dakika’lardan ibaret değil mi? Beş dakikaların içinde saklı oysa kelebeklerin çiçekleri göğe katan kanat çırpışları. Beş dakikaların başında bekliyor oysa hiç lekesiz tebessümü sevenlerinin. Beş dakikaların ortasında pusu kurmuştur…

Yarın diye beleyip beslediğimiz, hayallerimizle emzirdiğimiz o gelecek günler, o bitmez zamanlar, o geniş zamanlar gelir gelmez, kendimizi içinde sıradanlaştırdığımız bir “bugün” oluveriyor. Yarına ideal yükleyenler, gelen yarının adı “bugün” olduğunda, bütün…

Öylesine geçirdiğimiz birkaç dakikada, ne çok yerden eksik oluyor, ne çok önemli işten geri kalıyoruz. Sıradan sandığımız birkaç saat içinde, ne çok mazlumdan yüzümüzü esirgiyor, ne çok muhtaçtan elimizi çekiyoruz. Öylesine sustuğumuz…

Günlerdir aç, susuz ve barınacak yer olmadan hayatta kalmaya çalışmak. Pakistanlı afetzedeleri anlatan kelimeler bunlar... Selden etkilenen tarım alanları gıda sıkıntısının süreceğine işaret ediyor. Dahası, şu ana kadar vaadedilen yardımların yarısı bile…