Bu oyunda çocukların gözünde, kendini kurtarmak uğruna etrafındaki herşey “öteki”dir. Etrafındaki herkes ya soylu/değerli olup korunacak ya da diğerleri bu soyluları/değerlileri korumak uğruna feda edilecek kadar değersiz olacaktır. Onun yanında insanlar; zengin…

Rasulullah'la cennette bir arada olmak, hatta Cemalullah'la müşerref olmak da aslında burada, “şimdi” başlıyor.

Kadın erkek arasındaki ilişkileri yalnızca bu dünyadaki kısacık zamanın ölçüsüyle değerlendiren, âhiret ve ebedî hayat inançlarından mahrum olan, bu ebedi arkadaşlığın hatırı için ufak tefek kusurları görmezden gelmeyi sağlayan bir inanç da…

“Zamanın eşsizi” Bediüzzaman’ın “sıradan” insanlara benzemeyen çocukluğu, gençliği, sonraki yılları ve eseri, ehil insanlarca dahi kılı kırk yarar bir titizlikle kullanılması gerektiği halde bugün ehil olsun olmasın herkesin rahatça kullandığı “sofistike” etiketlerin…

Akdeniz'in ufkundan yükseliyor güneş. Sıcacık ve taze. Yeni bir gün. İçinde ben de varım. Yine bir insan olarak. Mahcup olmam lâzım; olamıyorum. Bari mahcup olamadığım için mahcup olayım diyorum. Sözde kalıyor.

Dua birçok şeyin göstergesidir aslında. Öncelikle, her ne yaşarsa yaşasın insan, yüzünü herkesten ve her şeyden önce O’na döndüğünü gösteriyor. İkinci olarak, olay her ne ise onunla verilmek istenen mesajı almak için…

Ben bu filmi daha önce görmüştüm. Üstelik aynı yerde. “Tesettür kılığı”na girmiş Ayşe Arman, trajikomik tablolar koymuştu önümüze. Lâkin, trajedi Ayşe Arman “tesettür”ü bir iki hamlede başına bağlayabileceğini sanmakla başlamıştı. Komedi ise…

Evvelâ, insaf çağrısı yapıyorum kendime. Bu satırları yazarken, hiçbir yazıda olamadığım kadar insaflı olmayı telkin ettim kendime.