Meşrûtî ol(a)mayan meşruiyet zeminleri, zaten ancak baskıyla var olabiliyorlar. Fakat tarih bize şunu da öğretiyor ki meşruiyetleri meşrutiyete dayanmayan tüm baskıcı sistemler, er ya da geç yıkılmaya mahkûm oluyor.

Henüz Hz. Ömer döneminde, 639 yılında, hem de Halid b. Velid radiyallahuanh komutasındaki İslam ordusu tarafından fethedilmiş olmasına rağmen, İslam’ın Anadolu’ya girişini 432 yıl sonrasına, Malazgirt’e bağlayan bir resmi tarihimiz yok mu…

Yardım örgütlerimiz, sılamızın tüm yeryüzü coğrafyası olduğunu bize bir kez daha hatırlattılar bu kurban vesilesiyle. Brezilya’ya gideni de vardı, Endonezya’ya gideni de. Bangladeş, Filipinler, Arakan, tüm Afrika, Orta Asya, Balkanlar… Neredeyse gidilmedik…

Sanki şöyle demek ister Rabb, “Başka birinin aşmaya kolayca güç yetirebileceği için burun kıvırdığı şu arzunu yatır bugün bıçağın altına ey kul, ben onu Hz. İbrahim’in sınanmasına eşitlerim.”

“İmam” kâinat algısının ve hayatın merkezinde konumlandırıldığından dolayı büyük bir önemi haiz Şia için. Onsuz dünya karanlık, hayat anlamsız oluyor bu ontolojik inşada. Tüm ümitler ona bağlı. O olmazsa tüm hayaller ve…

İnsanın yapmayacağı, hatta yapamayacağı ve daha da ötesi yapmaktan hiç de memnun olmayacağı şeyi yapacağını söyleme tavrı diyebiliriz ‘teârüf’ için.

And içmesek, bir varlığımız olmayacak mıydı?

İnsanı geçmişte ve gelecekte yaşatan bir ideoloji, meşruiyetini bu ideolojiden alarak inşa edilmiş bir devlet sistemi ve dünün acılarıyla yarının emelleri arasında sıkışmış insanlar... Bugünün İran’ını biraz da böyle gördüm ben.

Hükümetlerin yaşadığı tüm gerilimlere rağmen, halkların birbirlerine çok yakın olduklarını söylemek mümkün. Zaten aynı dini, tarihi, coğrafyayı ve hatta büyük ölçüde dili paylaşan halkların birbirinden uzak olması ne kadar mümkün olabilir ki?

Hakka iman, bilimsel bir gerçeklik gibi, orada, uzaklarda bir yerde olan bir bilimsel gerçekliğe inanmak gibi olamaz asla. İman, inananla inanılan arasındaki ilişkidir. İlişki olmazsa, imandan söz edemeyiz.

Neyi ki Allah'tan bilirsin, o hasene olur hakkında; neyi ki kendinden bilirsin, o seyyie olur hakkında.

Fıtraten merhamete daha meyyal olan kadınlar bu tahribin ne kadar derin olduğunu bilselerdi, sanırım bu psikolojik şiddetten vaz geçerlerdi.

Yâsin sûresi ölüler için düzenlenen bir ritüelde okunan hüzünlü bir ağıt değil, henüz dünyada olan veya ölümü tadan ruhlara bir yeniden diriliş müjdesidir benim için.

"Ne anlaşılabilir olduğu için inanır bir mü'min, ne de anlaşılamaz olduğu için. O anlayabilmek için inanmıştır." 1

“Mahlûkat için kendisine, Onu tanıma konusunda aciz kalmaktan başka yol bırakmayan Allah’ı tesbih ve tenzih ederim.”

“Andolsun, insanlar ve cinler bu Kur’an’ın bir benzerini getirmek üzere toplansalar ve birbirlerine de destek olsalar, yine onun benzerini getiremezler.”